ΑΡΧΙΚΗ              



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ   ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ   ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ  
  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ   ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ    


 

 

ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ:

*ΚΛΕΦΤΙΚΑ

*ΔΗΜΟΤΙΚΑ

 

ΤΟ ΚΛΕΦΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Κλέφτικα τραγούδια της περιοχής μας:

1. ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟΥ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ 

Κάτω στο Βάλτο στα χωριά, Ξηρόμερο κι Αγραφα.

Γιε μ' , στα πέντε βιλαέτια, φάτε πιέτε, μωρ' αδέρφια.

Εκεί είν' οι κλέφτες οι πολλοί, όλοι ντυμένοι στο φλουρί. Κάθονται και τρων και πίνουν και την Αρτα φοβερίζουν. Πιάνουν και γράφουν μια γραφή, βρίζουν τα γένια του Κατή. Γράφουνε και στον Κομπότη, προσκυνούν και το δεσπότη. Αγάδες κάμετε καλά γιατί σας καίμε τα χωριά,

γρήγορα τα' αρματολίκι γιατ' ερχόμαστε σα λύκοι.

 

2. ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΗΜΕΝΕ ΠΛΑΤΑΝΕ 

--Τι έχεις καημένε πλάτανε και στέκεις μαραμένο ς,

με τις ριζούλες στο νερό, με τη δροσιά στα φύλλα; --Παιδιά μ' , σαν με ρωτήσατε, να σας το μολογήσω.

Αλη , - Πασάς επέρασε με δεκαοχτώ χιλιάδες

κι όλοι στον ίσκιο μ' έκατσαν και κατ' απ' τη δροσιά μου κι όλοι σημάδι μ' έβαλαν κι όλοι με ντουφεκίσαν

άλλοι βαρούν στους κλώνους μου κι άλλοι βαρούν τα φύλλα κι ο σκύλος ο Αλή Πασάς βαρεί μες στη καρδιά μου μαράθηκαν τα φύλλα μου, μαράθηκε η καρδιά μου.

 

3. ΕΝΑΣ ΑΪΤΟΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ 

Ένας αητός περήφανος, ένας αητός λεβέντης,

από την περηφάνια του κι από τη λεβεντιά του,

δεν πάει στα κατώμερα να καλοξεχειμάσει,

μα μένει απάνω στα βουβά ψηλά στα κορφοβούνια.

Κι έριξε χιόνια στα βουνά και κρούσταλα στους κάμπους, εμάργωσαν τα νύχια του και πέσαν τα νερά του

κι αγνάντια βγήκε κι έκατσε σ' ένα ψηλό λιθάρι

και με τον ήλιο μάλωνε και με τον ήλιο λέει:

--Ήλιε, για δε βαρείς κι εδώ σε τούτη την αποσκιούρα,

να λιώσουνε τα κρούσταλα, να λιώσουνε τα χιόνια,

να γίνει μια άνοιξη καλή, να γίνει καλοκαίρι,

να ζεσταθούν τα νύχια μου να γιάνουν τα νερά μου

να 'ρθούνε τα' άλλα τα πουλιά και τα' άλλα μου τα' αδέρφια;

 

4. ΤΟΥ ΝΤΑΒΕΛΗ 

Μας πήρ' η μέρα κι η αυγή, γεια σου Νταβέλη αρχιληστή, γιε μ' , το δόλιο μεσημέρι,

Κακαρέπη και Νταβέλη.

Και πού θα λημεριάσουμε, Νταβέλη θα μας πιάσουνε,

πού θα κάνουμε λημέρι, Κακαρέπη και Νταβέλη;

--Σε κείν' τη ράχη την ψηλή, γεια σου Νταβέλη αρχιληστή, γιε μ' , μπροστά στο Κρυφονέρι, κει θα κάνουμε λημέρι.

 

5. ΕΝΑΣ ΑΗΤΟΣ ΚΑΘΟΤΑΝΕ 

Ένας αητός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε

και κοίταζε τα νύχια του, τα νυχοποδαράκια του. --Νύχια μου και νυχάκια μου κι ανυχοποδαράκια μου, την πέρδικα που πιάσατε, να μην τηνέ χαλάσετε, θέλω τη βάλω στο κλουβί να κελαηδεί κάθε πρωί

 

6 . Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΚΙ Ο ΚΙΣΣΑΒΟΣ 

Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος, τα δυο βουνά μαλώνουν, το ποιο να ρίξει τη βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι. α Κίσαβος ρίχνει βροχή κι ο Όλυμπος το χιόνι. Γυρίζει ο γερό- Όλυμπος και λέγει του Κίσαβου: --Μη με μαλώνεις, Κίσαβε, μπρε τουρκοπατημένε, που σε πατάει η Κονιαριά κι οι Λαρσινοί αγάδες.

Εγώ είμ' ο γερό Όλυμπος στον κόσμο ξακουσμένος, 'έχω σαράντα δυο κορφές κι εξήντα δυο βρυσούλες, κάθε κορφή και φλάμπουρο κάθε κλαδί και κλέφτης.

Κι όταν το Παίρνει η άνοιξη κι ανοίγουν τα κλαδάκια, γεμίζουν τα βουνά κλεφτιά και τα λαγκάδια σκλάβους. Έχω και τον χρυσόν αετό, το χρυσοπλουμισμένο,

πάνω στην πέτρα κάθεται και με τον ήλιο λέγει: --Ήλιε μ' ,δεν κρους ταποταχύ, μον' κρους το μεσημέρι, να ζεσταθούν τα νύχια μου, να νυχοποδαρά μου.

  Κορυφή